ای که دیدی به عیان اشک تماشائی من

ترسم این سیل برد مردم بینائی من

گفته بودی بزنم نقش تو بر لوح خیال

تا خیالت چه کند با دل سودائی من

خواب گیسوی تو دیدم که چو یلداست بلند

روشن از کوکب چشمت شب یلدائی من

گرچه هستی همه دام است چه بیم است مرا

نشود صید کسی آهوی صحرائی من

سینه ام زخمی فریاد شد از شوق حضور

شور عشقت بسر آورد شکیبائی من

سوختم سوختم ای دیده بیفشان آبی

تا که افشا نشود قصه ی شیدائی من

موج عشق تو به گرداب جنونم انداخت

غرق در ورطه ی خون شد دل دریائی من

با تو پرواز در آن سوی رهائی زیباست

بی تو عالم قفس بسته ی تنهائی من

آسمانی و تو را نیست کرانی پیدا

گوشه ای دیده ز تو وسعت بینائی من

دگر بر شام غمگینم نمی آیی به مهمانی 

دگر بر صفحه رویم نمی خوانی پشیمانی

تو از افلاک می آیی و من در قعر دنیایم

هزاران بار می گویم به دور از حدس و امکانی

من از رگبار می آیم من از برف و زمستان ها

تو اما آبی و گرمی شبیه یک تب آنی

به احساسم گره خورده حضورت چون غمی شفاف

غمی در عمق خواهش ها ، به پشت خنده ، زندانی

تو را من دوست می دارم ، تو را با عمق احساسم

بیا بر شام غمگینم هر از گاهی به مهمانی

گفتی که پــَر بکش ، برو از آسمان من

باشـد ، قبـول ، کفتر ِ نا مهربان من

آن زمانها کز نگاه خسته مرغان دريايي

وز سکوت ظلمت شبهاي تنهايي

و هنگامي که بي او جان من چون موجي از اندوه ميشد

قطره اشکي دواي درد من بود

اين زمان آن اشک هم پايان گرفته

وان دواي درد بي درمان هم

ماتمي ديگر گرفته

آسمان ميگريد امشب

ساز من مينالد امشب

او خبر دارد که ديگر اشک من ماتم گرفته

او خبر دارد که ديگر ناله ام پايان گرفته

...

تو از قبيله ليلي من از قبيله مجنون

تو از سپيده ونوري 

من از شقايق پر خون

تو از قبيله دريا

من از نژاد كويرم

هميشه تشنه وغمگين

هميشه بي تو اسيرم

حديث عشق من تو

حديث ابر بهاري

من چه ميرسد اي دوست

از اين همه غم و زاري

فضاي فاصله صد آه

فضاي فاصله صد كوه

تو از قبيله ليلي من ازقبيله مجنون